KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2014/4891 E., 2014/11100 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Mayıs 2014
- Mahkemesi
- Yozgat 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi
- Tarihi
- 30.04.2013
- Numarası
- Esas no:2012/87 Karar no:2013/249
Karar Metni
281 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından; 2006 doğumlu müşterek çocuk Hamza .'ın velayetinin davacı anneye verilmesi ile davalı baba ile kurulan kişisel ilişkinin süresi yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 28.01.2014 günü temyiz eden davalı A.. D.. ile vekili gelmediler. Karşı taraf davacı Cemile .. geldi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, tarafların anlaşmalı olarak boşandıkları, kararın boşanma ve velayet yönünden 23.12.2011 tarihinde temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmaktadır. Davacı anne tarafından velayetin değiştirilmesine ilişkin dava 12.3.2012 tarihinde açılmıştır.
Davacı, boşanma tarihinden dava tarihine kadar geçen çok kısa süre içerisinde velayetin yeniden düzenlenmesini gerektirecek yeni bir maddi olgunun varlığını kanıtlayamamış, baba yanında kalan müşterek çocuklar, baba ile birlikte kalmaktan mutlu olduklarını ve babaları ile birlikte yaşamak istediklerini beyan etmişlerdir.
Babanın çocuklara kötü davrandığı ve velayet, görev ve sorumluluğunu ihmal ettiği kanıtlanmadığı gibi, kardeşlerin de birbirlerinden ayrılmaması onların üstün yararınadır. Bu durum karşısında davanın müşterek çocuk Hamza ..'ın velayetinin değiştirilmesi talebi yönünden de reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.
2-Kabule göre de; Velayetin değiştirilmesi yerine şartları oluşmadığı halde velayetin kaldırılmasına (nez'ine) karar verilmiş olması da isabetsizdir.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2014/4891, K. 2014/11100, 13 Mayıs 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama