Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/5440 K.2014/7158

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurlu bulunmuş ve bu kusur belirlemesine göre davalı kadının tazminat talepleri reddedilmiş, ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalı kadının eşine ve eşinin ailesine ağır hakaretlerde bulunduğu ve müşterek çocuklarına kötü davrandığı, buna karşılık davacı kocanın birlik görevlerini yerine getirmediği, birlikte yaşamaktan kaçınarak müşterek haneden ayrıldığı, eşini istemediği, sadakat yükümlülüğüne aykırı hareket ettiği ve boşanmaya neden olan olaylarda davacı kocanın daha ağır kusurlu olduğu, ne var ki;

boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. madde koşullarının gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Açıklanan bu durum karşısında boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesi değiştirilmek (HUMK.md.438/son) suretiyle onanması gerekmiş ve davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazı ile aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda 1. bentte açıklanan sebeplerle, boşanmaya neden olan olaylarda, davacı kocanın ağır kusurlu olduğu belirlendiğine göre, davalı kadın yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminata (TMK.md.174/1-2) hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesi sebebiyle bu isteklerin tümüyle reddi doğru olmamıştır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası azdır. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.