KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2014/6137 E., 2014/8204 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Nisan 2014
- Mahkemesi
- İnegöl 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi
- Tarihi
- 28.02.2013
- Numarası
- Esas no: 2011/555 Karar no:2013/125
Karar Metni
309 kelime·2 dk okuma
Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 10.12.2013 gün ve 14986-29153 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.
Temyiz ilamında bildirilen gerektirici sebeplere, özellikle hükmü temyiz eden davalı vekilinin 24.05.2013 tarihli temyiz dilekçesinde "hükmün tarafların boşanmalarına ilişkin bölümü haricindeki davacı lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminat ve nafakalara itiraz ettiği, bu yönlerden bozulmasını" açıkça ifade ettiği, bu suretle hükmün boşanmaya ilişkin bölümünün temyizin şümulü dışında bırakıldığı halde, temyiz incelemesinde bu yönün gözden kaçtığı ve hükmün tamamının davalı koca tarafından temyize getirilmiş gibi inceleme yapıldığı görülmüş ise de, bu hususun temyize ilişkin inceleme raporunda davalının temyizinin sınırlandırıldığı,
ancak ilama yazılırken bu yönün zuhulen atlanmış olduğu, gerçekte temyiz incelemesinin temyiz edilen yönlerle sınırlı olarak yapıldığı onama kararının boşanma bölümü dışındaki kısımlara münhasır olarak verildiğinin anlaşılmasına göre, Hukuk Usul Muhakemeleri Kanununun 440.maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı kanunun 442/3. maddesi gereğince; bu maddede gösterilen para cezasının miktarı 5252 sayılı Kanunun 4. maddesiyle artırıldığından ve aynı yasanın 7. maddesiyle de;
07.04.2014 (Pzt.)
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2014/6137, K. 2014/8204, 7 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama