Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/6415 K.2014/17849

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı (koca) tarafından, kadının boşanma davası, kadın lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, boşanmaya sebep olan olaylarda, kocanın daha ağır, kadının az kusurlu olduğu belirtilerek her iki tarafın davaları kabul edilip boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden; mahkemece, davalı-davacı kocanın kabul edilen kusurları yanında, davacı-davalı kadının da eşine hakaret ettiği, eşini istemediğini belirterek birlikte yaşamaktan kaçındığı anlaşılmaktadır.

Tarafların gerçekleşen kusurlu eylemleri dikkate alındığında, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya sebep olan olaylarda eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekmektedir. Boşanma davalarında eşit kusurlu eş yararına tazminat (TMK.md.174/1-2) verilemez.

Mahkemenin, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı kocayı daha ağır kusurlu kabul etmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı-davalı kadın yararına maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK.md.174/2) tazminat verilmesi yanlış olmuştur.