Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/7144 K.2014/16707

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı tarafından, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı (koca)'nın birleşen nafaka davasına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, davacı-davalı (koca)'nın eşini aşağıladığı ve ona hakaret ettiği, bu nedenle tam kusurlu olduğu gerekçesiyle boşanma davasının reddine karar verilmiş ise de, davacı-davalı (koca)'ya kusur olarak yüklenen bu vakıaların, münhasıran davalı-davacı (kadın)'ın iddialarından ibaret olduğu; tanıkların da bu vakıalara dair beyanlarının kadından duyum niteliğinde olup bu olaylara dair görgüye dayalı olmayan tanık beyanlarına itibar edilemeyeceği anlaşılmaktadır.

Toplanan delillerden davacı-davalı (koca)'nın evin geçimini temin etmemek; davalı-davacı (kadın)'ın ise sık sık müşterek haneyi terk ederek ve müşterek çocukla ilgilenmemek suretiyle birliğin kendilerine yüklediği yükümlülükleri yerine getirmedikleri anlaşılmaktadır. O halde, evlilik birliğinin devamına imkan vermeyecek surette şiddetli geçimsizliğin varlığı sabittir. Bu olaylar karşısında, evlilik birliğini sürdürmeleri taraflardan beklenemeyecektir.

Gerçekleşen bu durum karşısında davacı-davalı (koca)'nın boşanma davasının kabulü (TMK md. 166/1-2) gerekirken yazılı gerekçe ile reddi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.