Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/7203 K.2014/18054

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından, lehine takdir edilen nafakanın devam süresi yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Davacı-davalı (kadın)'ın Türk Medeni Kanununun 197. maddesine dayalı olarak açtığı bağımsız nafaka davası hakında tereddüte yer bırakmayacak şekilde, olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken, bu konuda hüküm kurulmaması doğru görülmemiştir. 2-Davalı-davacı (koca)'nın, boşanma davasına yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı-davacı (koca)'nın eşine fiziksel şiddet uyguladığı, onu müşterek haneden kovduğu ve evin kilidini değiştirdiği, sadakatsiz davranışlarda bulunduğu; buna karşılık davacı-davalı (kadın)'ın da eşinin ailesini ve önceki evliliğinden olan oğlunu istemediği, müşterek eve gelmelerini engellediği ve eşine başkalarının yanında da olmak üzere hakaret ettiği anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.