Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/7276 K.2014/18483

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı koca tarafından, davalı-davacı kadının boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası ve manevi tazminat talebinin reddi yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafında ise, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurlu bulunmuş ise de, vaginusmus rahatsızlığı bulunan ve tedaviden kaçınmadığı anlaşılan davalı-davacı kadına evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda yüklenebilecek bir kusur bulunmamaktadır.

Davacı-davalı kocanın mahkemenin de kabulünde olduğu üzere eşinin tedavisi ile yeterince ilgilenmediği, eşine baskı yaptığı, eşinin annesine "kızın bana kadınlık yapmıyor" demek suretiyle eşini aşağıladığı ve suçladığı, eşini istemediğini ve ayrılacağını söyleyerek ortak konuta gelmesini istemediği ve boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle iken, mahkemece tarafların boşanmaya neden olan olaylarda eşit kusurlu olduklarının kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine dayanılarak, davalı-davacı kadının Türk Medeni Kanununun 174/1-2. madde kapsamındaki maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddî doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.