Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/7347 K.2014/18523

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, manevi tazminat ve ziynet alacağı yönünden, davalı-davacı (kadın) tarafından ise; ziynet alacağı, nafakalar, manevi tazminatın miktarı ve reddedilen maddi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, davalı-davacı kadının karşı davası bulunduğu halde, kararın başlık bölümünde tarafların "davacı-davalı ve davalı-davacı" olarak gösterilmemesi maddi hatadan kaynaklanmış olup mahallinde her zaman düzeltilmesinin imkan dahilinde bulunduğunun anlaşılmasına göre, davacı-davalı kocanın tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı kadın dava dilekçesinde ziynetlerinin aynen iadesini, aksi halde fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 5000 TL bedel talebinde bulunmuş, daha sonra usulüne uygun olarak talebini 03.04.2013 tarihli dilekçesi ile 9.237.50 TL olarak ıslah etmiştir. Mahkemece, kabul edilen ziynetlerin bedeli olan 8.080 TL'ye hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde ıslah talebi dikkate alınmadan karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalı-davacı kadın, bankadan kredi çekip eşine verdiği 10.000 TL'nin davacı-davalı kocadan tahsilini talep etmiştir. Bu talep Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi kapsamında olmayıp, Borçlar Kanunu hükümlerine tabidir. Talebi değerlendirme görevi Aile Mahkemesine değil, genel mahkemelere aittir. Bu durumda görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla işin esası hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.