Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/7534 K.2014/19213

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı (kadın) tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar ve yoksulluk nafakası yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise, kadının davası, velayet, nafakalar ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kocanın temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a-Mahkemece, davacı-davalı kadın ağır kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı-davalı kadının güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, davalı-davacı kocanın ise, eşine fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyleyken, davacı-davalı kadın ağır kusurlu kabul edilerek davalı-davacı koca lehine maddi ve manevi (TMK.md.174/1-2) tazminat takdiri doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

b-Yukarıda 2/a bendinde açıklandığı üzere, boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurlu olup, davacı-davalı kadının düzenli ve yeterli gelirinin de bulunmadığı anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 175. maddesi gereğince davacı-davalı kadın lehine yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerekirken; yazılı gerekçe ile bu talebin reddine karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.