Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/7568 K.2014/18389

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (kadın) tarafından, kusur belirlemesi ve davacı koca lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece davalının "ağır kusurlu" olduğu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Oysa yapılan soruşturma ve toplanan delilerden; davacı (koca)'nın, eşine fiziki şiddet uyguladığı, birlik görevlerini yerine getirmediği; davalı (kadın)'ın ise güven sarsıcı davranışlarının bulunduğu ve eşine hakaret ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkeme, davalı (kadın)'ın çocukların hatırı için evlilik birliğini devam ettirmek istediğini, barışma konusunda çaba sarf ettiğini, bu sebeple kadının bu davranışının, kocanın kusurlarının affedildiği veya hoşgörü ile karşıladığı anlamının geleceğini belirterek boşanmaya sebep olan olaylarda kocanın kusursuz, kadının ağır kusurlu olduğu kabul edilmiş ise de, kadının bu davranışının barışma girişimi olduğu, kocanın kusurlarının affedildiği anlamına gelemeyeceğinin kabul edilmesi gerekmektedir O halde, gerçekleşen bu duruma göre, boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Bu husus dikkate alındığında Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi gereğince, davacı (koca)'nın maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddi gerekirken lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.