Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/7878 K.2014/18657

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından, kusur belirlemesi, nafakalar ve vekalet ücreti yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise ziynet talebinin reddi ve takı parası alacağı hakkında verilen görevsizlik kararı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı (koca)'nın tüm, davalı-davacı (kadın)'ın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Evlilik sırasında kadına takılan ziynet eşyaları kim tarafından takılmış olursa olsun ona bağışlanmış sayılır ve artık onun kişisel malı niteliğini kazanır. Bu ziynetlerin iade edilmemek üzere kocaya verildiği kanıtlanmış olmadıkça, aynen veya bedelinin iadesi esastır. Davalı-davacı (kadın) tarafından iadesi talep edilen ziynet eşyalarının davacı-davalı (koca) tarafından evlilik birliği içinde kadından alındığı ancak iade edilmediği toplanan delillerle sabittir. Gerçekleşen bu durum karşısında davalı-davacı (kadın)'ın ziynet eşyaları talebi yönünden davanın kabulüne karar vermek gerekirken yazılı şekilde reddi doğru görülmemiştir.

3-Davalı-davacı (kadın) dava dilekçesi ile düğünde kendisine takılan ziynet eşyalarının yanında nakit paranın da iadesini talep etmiş, mahkemece bu talep yönünden davaya bakma görevinin genel görevli mahkemenin görevine girdiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiştir. Evlilik sırasında kadına takılan ziynet eşyaları ile birlikte nakit para da ona bağışlanmış sayılır ve artık onun kişisel malı (TMK md. 220) niteliğini kazanır. O halde bu talep yönünden de işin esasının incelenerek hasıl olacak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi de usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.