Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/8027 K.2014/11919

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından, karşı boşanma davası tazminat taleplerinin reddi, nafaka miktarları yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi, kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakası ve müşterek çocuk ile tesis edilen kişisel ilişkinin süresi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı (kadın)'ın tüm, davalı-davacı (koca)'nın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Çocukla ana veya baba arasında düzenli kişisel ilişki kurulması ve bu ilişkinin sürdürülmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, düzenli kişisel ilişki elde etme ve sürdürme ana veya baba için de bir haktır. Kişisel ilişki tesisinden beklenen amaç çocukla ebeveynleri arasında aile bağlarını geliştirmek ve bu suretle çocuğun sağlıklı gelişimini sağlamaktır.

Bu bakımdan kişisel ilişki tesis edilirken çocuğun bedeni, fikri ve ruhsal gelişimi esas alınarak amacı gerçekleştirici bir düzenleme yapılmalıdır. Bu da çocuğun menfaatine aykırı düşmedikçe, çocukla diğer taraf arasında yatılı olarak kişisel ilişki kurulmasını gerektirir. Bu bakımdan velayeti anneye bırakılan çocukla baba arasında kişisel ilişki tesis edilirken haklı ve geçerli bir sebep yoksa çocuk babası yanında yatılı kalacak şekilde bir düzenleme öngörülmelidir.

Somut olayda. 2011 doğumlu müşterek çocuğun yaşı, baba yanında yatılı kalmasına engel teşkil etmemektedir. Mahkemece bu husus gözetilmeden çocuğun baba yanında yatılı kalmasına çocuğun yedi yaşını doldurması şartı getirilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.