Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/8111 K.2014/19048

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı (kadın) tarafından, kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, nafaka ve tazminatların miktarları, kişisel ilişki süresi, yargılama giderleri ile vekalet ücreti yönünden; davacı-davalı (koca) tarafından ise, kusur belirlemesi, velayet, nafaka ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında, davacı-davalı kocanın ağır kusurlu, davalı-davacı kadının ise az kusurlu olduğu gerekçesiyle kocanın boşanma davasının kabulüne, kadın yararına tazminat ve yoksulluk nafakası verilmesine, davalı-davacı kadının ise kendi boşanma davası ve velayet davasından vazgeçtiğinden bu davaların reddine karar verilmiş ise de, yapılan yargılama ve toplanan delillerden;

evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya neden olan olaylarda, mahkemenin de kabulünde olan ve taraflara yüklenen kusurların gerçekleştiği, ne var ki, davalı-davacı kadın 12.03.2013 tarihli oturumda, kendi boşanma davasından ve velayet davasından vazgeçtiğinden, kocaya yüklenen tüm kusurları affetmiş veya en azından hoşgörü ile karşıladığının kabulü gerekmektedir. Affedilen veya hoşgörülen olaylar kocaya kusur olarak yüklenemez.

Kadına kusur olarak yüklenen olayların ise, kocanın davranışları ve eylemleri neticesi tepki olarak oluştuğu anlaşılmaktadır. O halde, kadından kaynaklanan, boşanmayı gerektirir yeterli derecede kusur ve davranışlar gerçekleşmediği halde, kadının az kusurlu bulunarak boşanmaya karar verilmesi doğru olmamıştır.