Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/9206 K.2014/20463

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafaka yönünden, davalı-davacı (kadın) tarafından ise; nafakaların ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece davacı-davalı (koca)'nın daha ağır, davalı-davacı (kadın)'ın ise az kusurlu olduğu belirtilerek her iki tarafın davasının kabulü suretiyle boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden davacı-davalı kocanın eşine ve müşterek çocuğa karşı fiziksel şiddet uyguladığı, evlilik birliğinden kaynaklanan görevlerini yerine getirmediği, davalı-davacı kadının da eşine hakaret ettiği,güven sarsıcı davranışta bulunduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya neden olan olaylarda, tarafların eşit kusurlu olduklarının kabul edilmesi gerekir. Hal böyle iken, davacı-davalı kocanın ağır kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-davacı kadın yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiştir.