Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/9570 K.2014/20610

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, dava dilekçesinde "nikahtan sonra davalı ile bir araya gelmediklerini, davalının bir başkasıyla birlikte yaşadığını öğrendiğini" ileri sürmüş, davalı da cevabında "bir başkasını sevdiğini, o kişiyle imam nikahıyla evli olduğunu" kabul etmiş, dava tarihinden sonra davacıya gönderdiği mesajlarda da bu söylediklerini tekrar etmiştir. Bu durumda davalının, davacıyı istemediği ve bir başkasıyla yaşadığı sabit kabul edilmelidir.

Gerçekleşen bu duruma göre taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcuttur. Bu olay karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.