KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2014/9982 E., 2014/21198 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Ekim 2014
- Mahkemesi
- Karaman Aile Mahkemesi
- Tarihi
- 01.10.2013
- Numarası
- Esas no:2009/802 Karar no:2013/753
Karar Metni
287 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; kocanın davasının kabulü ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.
2-Mahkemece, boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğu kabul edilerek boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, mahkemenin de kabulünde olduğu gibi kadının eşine hakaret ettiği aşağıladığı ve evden kovduğu buna karşılık kocanın da bir başka kadınla yaşadığı ve bu kadından iki çocuğu bulunduğu ve sadakatsiz davranışlar içine girdiği anlaşılmaktadır.
Tarafların gerçekleşen kusurlu davranışları dikkate alındığında evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya sebep olan olaylarda her iki taraf kusurlu olmakla birlikte, bir başka kadınla yaşayan ve bu kadından iki çocuk sahibi olan davacı-davalı kocanın daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekmektedir.
Mahkemece, boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine göre davalı-davacı kadının tazminat (TMK.md.174/1-2) taleplerinin reddi yanlış olmuştur.
KARŞI OY YAZISI
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2014/9982, K. 2014/21198, 30 Ekim 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama