Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/10666 K.2015/23391

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı erkek tarafından; her iki dava ile maddi tazminat talebi hakkında verilen karar yönünden, davacı-davalı kadın tarafından ise; kusur belirlemesi, tedbir ve iştirak nafakalarının miktarı, ret edilen tazminat ve yoksulluk nafakası talepleri ile, erkek tarafından talep edilen tazminat talebi hakkında verilen karar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 07.12.2015 günü duruşmalı temyiz eden davacı-davalı ... ile vekili Av. ...geldiler.

Karşı taraf duruşmalı temyiz eden davalı-davacı ... ve vekilleri gelmedi. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece asıl ve birleşen davalarda ayrı ayrı kusur belirlemesi yapılarak, kadın tarafından açılan davada tarafların eşit oranda kusurlu bulundukları, erkek tarafından açılan boşanma davasında ise, erkeğin tam kusurlu kadının ise kusursuz olduğu sonucuna varılmış, asıl davada kadının eşit kusurlu sayılmasının sonucu olarak da, davacı-davalı kadının tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Taraflarca ayrı ayrı açılan boşanma davalarının birleştirilerek yargılamasının yapılıp, nihai kararda her iki dava hakkında karar verilerek evlilik birliğinin boşanma ile sona erdirilmesine karar verildiğine göre, taraflarca gösterilen ve toplanan tüm delillerin birlikte değerlendirilerek tarafların kusur durumlarının belirlenmesi ve belirlenen bu kusur durumunun sonucu uyarınca da, boşanmanın fer'ilerine yönelik istekler hakkında bir karar verilmesi zorunludur.

Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere; taraflar arasında geçen bir kısım olaylardan sonra davalı-davacı erkek eşine bir çok mesaj çekerek kusurlu olduğunu, pişman olduğunu ve yeniden bir araya gelmek istediğini beyan etmekle davacı-davalı kadının bu tarihten öncesine ait kusurlu davranışlarını affetmiş enazından hoşgörü ile karşılamıştır. Bu tarihten sonra davacı-davalı kadının başkaca kusurlu

davranışlarının varlığı kanıtlanamamıştır. Affedilen ve hoşgörü ile karşılanan davranışlar boşanma davalarında eşlere kusur olarak yüklenemez. O halde mahkemece hem davalı-karşı davacı erkeğin kadını affettiğinin kabul edilmesi hem de bu davranışların yine de kadın açısından kusurlu davranış olarak kabul edilmesi kendi içinde çelişkili olup, af tarihinden önceye ait bütün davranışların kadın yönünden kusur olarak değerlendirilmesi yerinde olmamıştır.

Hal böyle olunca alkol alan, ağır sinkaflı küfürler eden ve eşine şiddet uygulayan davalı-davacı erkek boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurludur. Belirlenen bu kusur durumu halinde de erkeğin birleşen boşanma davasının reddine, kadın tarafından açılan boşanma davasının kabulü ile boşanmaya karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Hükmün sonucu itibariyle doğru olduğu, ancak kusura ilişkin gerekçesinin yerinde olmadığı anlaşılmakla, boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanması gerekmiş, (HUMK.md.438/son), tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Davacı-davalı kadının boşanmaya neden olan olaylarda eşit veya ağır oranda kusurlu bulunmadığına ve belirlenen kusurlu davranışların kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğuna göre, kadın yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminat (TMK.md.174/1-2) takdiri gerekirken, hatalı kusur belirmesinin sonucu olarak bu isteklerin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir. 3- Davalı-davacı erkeğin Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesine dayalı maddi tazminat isteği bulunmadığı halde taraflar arasında kesin hüküm oluşturacak şekilde ret hükmü kurulması da isabetsizdir.