Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/11304 K.2016/1719

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından; kusur belirlemesi, manevi tazminat talebinin reddi, yoksulluk nafakası, iştirak nafakasının miktarı yönünden, davalı-davacı kadın tarafından ise; erkeğin boşanma davasının kabulü ve kusur belirlemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı-davalı erkeğin tanık beyanlarında geçen hadiselerden sonra, tarafların uzun süre birlikte yaşadıkları anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca; mahkemece davalı-davacı kadına kusur olarak yüklenen ve geçimsizlik nedeni sayılan davranışların davacı-davalı erkek tarafından affedildiği, en azından hoşgörü ile karşılandığının kabulü gerekir. Affedilen ve hoşgörü ile karşılanan olaylar nedeniyle boşanma kararı verilemez.

Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca boşanma kararı verilebilmesi için az da olsa davalı-davacı kadının kusurlu davranışlarının varlığının kanıtlanması gerekir. Davalı-davacı kadından kaynaklanan kusurlu davranışların varlığı kanıtlanamadığına göre, davacı-davalı erkeğin davasının reddi gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek davacı-davalı erkeğin davasının kabulü ile yazılı şekilde boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.