Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/11782 K.2016/1426

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafaka ve ziynet alacağı yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, nafaka ve tazminatların miktarı, ziynet alacağının reddedilen kısmı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Mahkemece, davalı-davacı kadının karşı dava dilekçesinde talep ettiği ziynet alacağına yönelik davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir. Ancak, dinlenen davalı-davacı tanıkları... ve ... , davacı-davalı erkeğin kendilerine davacı-davalı erkeğin “ziynetlerin annesinde olduğunu, annesinin sinirli bir yapıya sahip olduğunu ve eşi tam anlamıyla avrat olana dek altınları vermeyeceğini, ileride verebileceğini” söylediğini beyan etmeleri karşısında, davalı-davacı kadının, toplanan delillere göre varlığı ve davacı-davalı erkeğin bilgisi dahilinde annesi tarafından alındığı ispatlanan, 8 adet bilezik, 3 adet yüzük, gerdanlık, 1 adet bileklik ve 10 adet çeyrek altına ilişkin talebin kabulü gerekirken, yazılı şekilde reddi doğru olmamıştır.

3- Davalı-davacı kadının karşı dava dilekçesinde tam ve yarım cumhuriyet altınına ilişkin bir talebi mevcut değildir. Mahkeme tarafından kadının talebi olmadığı halde, davacı-davalı erkek tarafından alındığının ikrar edildiği gerekçesi ile bu ziynetlere ilişkin karar verilmesi, talepten fazlaya hüküm (HMK m. 26/1) niteliğinde olup, bozmayı gerektirmiştir.