Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/11833 K.2016/1888

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından, boşanma davasının Türk Medeni Kanununun 166/son maddesine dayandığı ve davacı erkeğin açtığı, retle sonuçlanan ilk boşanma davasından sonra tarafların bir araya gelmedikleri anlaşılmaktadır. Fiili ayrılık döneminde davalı kadına kusur olarak yüklenebilecek bir olayın varlığı da ispatlanamamıştır. O halde, retle sonuçlanan ilk boşanma davasını açarak birlikte yaşamaktan kaçınan ve boşanma sebebi yaratan davacı erkek, boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurludur. Hal böyle iken, davalının ağır kusurlu kabul edilmesi bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak kadının tedbir ile yoksulluk nafakası taleplerinin reddi doğru görülmemiştir.