Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/1286 K.2015/15005

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (...) tarafından, kusur belirlemesi ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, her iki boşanma davasının kabulüne karar verilmiş, boşanmaya sebep olan olaylarda "eşit kusurlu" oldukları gerekçesiyle davacı-karşı davalı(nın) maddi ve manevi tazminat talepleri reddedilmiştir.

Oysa, davalı-karşı davacı (nın), daha önce aynı işyerinde birlikte çalıştıkları, daha sonra ortak işyeri açtıkları kadın için "onun koruyanı benim, değil sekiz bin lira, seksen bin liram olsa onu da veririm" dediği, bu suretle güven sarsıcı tutum ve davranışlarda bulunduğu, davacı-karşı davalı (nın) ise, bu olay üzerine eşini "benim kimseye ihtiyacım yok" diyerek evden kovduğu, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-karşı davacı (nın), diğer tarafa göre baskın kusurlu olduğunun kabulü gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri ve buna bağlı olarak davacı-karşı davalı(nın) maddi ve manevi tazminat isteklerinin reddine karar verilmesi doğru ve isabetli bulunmamıştır.