Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/13741 K.2015/15390

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı erkek tarafından, her üç dava yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise, tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin kendi boşanma davasının reddi ve ziynet alacağına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, boşanmaya neden olan olaylarda davacı-karşı davalı erkeğin tamamen kusurlu olduğunun kabulü ile kadının karşı davası kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de, yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davalı-karşı davacı kadının 22.07.2013 tarihinde ...

2.Aile Mahkemesinin 2013/570 esas, 2013/707 karar sayılı dosyası ile boşanma davası açtığı, davacı-karşı davalı erkeğin 20.08.2013 tarihinde eşine fiziksel şiddet uyguladığı ancak davalı karşı davacı kadının ilk açtığı boşanma davasından 09.09.2013 tarihinde feragat ettiği ve feragatten sonra biraraya gelmedikleri anlaşılmaktadır.

Davalı karşı davacı kadının vaki feragati nedeniyle, davacı karşı davalı erkeğin kusurlarının affedildiğinin, en azından hoşgörüyle karşılandığının kabulü gerekir. Atfedilen ve hoşgörüyle karşılanan davranışlar feragat tarihinden sonra açılan işbu boşanma davasında davacı-karşı davalı erkeğe kusur olarak yüklenemez.

Feragat tarihinden sonra kadının karşı davasının açılma tarihi olan 11.09.2013 tarihine kadar geçen iki günlük süre içerisinde davacı-karşı davalı erkeğe atfedilebilecek bir kusur kanıtlanamamıştır. O halde, kadının karşı davasının reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin taktirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.