Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/15547 K.2016/7182

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı tarafından, kusur belirlemesi ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de; toplanan delillerden davacı-davalı erkeğin açtığı ilk davanın eşine şiddet uyguladığı ve ailesinin baskısına sessiz kaldığı gerekçesiyle reddedildiği, hükmün kesinleştiği, dolayısıyla eşine şiddet uygulayan, ailesinin baskı ve müdahalesine sessiz kalan, retle sonuçlanan ilk davayı açarak geçimsizlik ve boşanma sebebi yaratan davacı-davalı erkeğin boşanmaya sebep olan olaylarda tam kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Davalı-davacı kadının daha önce erkek tarafından açılan davada boşanmak istemediğine dair beyanı, eşinin kusurlarını affetmesi olarak değerlendirilemez. Hal böyle iken tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK m.174/1-2) isteklerinin reddedilmesi doğru değildir.