Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/15570 K.2016/7184

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı tarafından, kusur belirlemesi, maddi tazminat, nafaka ve ziynet alacağına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, davacı- davalı erkek tamamen kusurlu kabul edilerek davalı- davacı kadının boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de; Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi gereğince boşanmaya karar verebilmek için davacı-davalının az da olsa kusurunun kanıtlanması gerekir. Dinlenen taraf tanıklarının beyanları soyut ve genel nitelikte olup, sebep ve saiki açıklanmadığından, inandırıcılıktan uzak beyanlar olarak kabul edilmiştir. Davacı-davalı erkeğin kusurlu bir davranışı ispatlanamamıştır. Gerçekleşen bu durum karşısında, davalı-davacının davasının reddine karar verilmesi gerekirken, kabulü hatalı olmuş ise de; boşanma hükmü temyiz edilmediğinden, bu husus bozma sebebi yapılmamış, yanlışlığa işaret edilmekle yetinilmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

a)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b)Yukarıda 1. bentte açıklandığı üzere tarafların boşanmayı gerektirir kusurlu davranışları kanıtlanamadığına göre, davalı-davacı kadın yararına maddi tazminata (TMK m. 174/1) hükmedilmesi doğru görülmemiştir.