Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/16426 K.2016/7767

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine yönelik olarak, davalı-davacı kadın tarafından ise; erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi ve manevi tazminat talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece; taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-davalı erkeğin eşine birden fazla kez fiziksel şiddet uyguladığı, güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, eşine hakaret ettiği, davalı-davacı kadının da eşine fiziksel şiddet uyguladığı, tehdit ve hakaret ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu kusurlu davranışlara göre, boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı erkeğin, kadına oranla daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Hal böyle iken, mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri doğru değil ise de; boşanma kararı hüküm sonucu olarak doğru olduğundan Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/son maddesi uyarınca boşanma hükmünün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin açıklanan şekilde değiştirilerek ve düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiş ve davacı-davalı erkeğin tüm, davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Boşanmanın eki niteliğindeki manevi tazminata hükmedilebilmesi tazminat talep eden tarafın boşanmaya sebep olan olaylarda kusursuz veya daha az kusurlu olması şartına bağlıdır (TMK m. 174/2). Yukarıda açıklandığı üzere boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-davalı erkek ağır kusurlu olduğuna ve davacı davalı erkeğin eylemlerinin davalı-davacı kadının kişilik haklarına saldırı teşkil etmesine göre, davalı-davacı kadının manevi tazminat talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken, reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.