Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/16790 K.2016/8568

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, nafakaların miktarı, reddedilen maddi ve manevi tazminat talepleri, ziynet ve eşya alacağı davasının tefriki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillerden, davacı kadının evlilik hazırlığı yaptığı vakıasına davalı erkek tarafından dayanılmadığı gibi, velayete ilişkin rapor düzenleyen uzmanın bu husustaki tespiti de hükme esas alınamaz ve bu nedenle kadına kusur olarak yüklenemez. Mahkemece belirlenen gerçekleşen diğer kusurlu davranışlara göre, evlilik birliğinin sona ermesine neden olan olaylarda, davalı erkeğin ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Kusur durumu böyleyken, mahkemenin tarafları eşit derecede kusurlu kabul etmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak yasal şartları oluştuğu halde davacı kadının maddi ve manevi tazminat isteklerini (TMK m. 174/1-2) reddetmesi isabetsiz olmuştur.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası azdır. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.