Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/173 K.2015/1522

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından kusur belirlemesi ve reddedilen tazminat talepleri yönünden, davalı-davacı (koca) tarafından ise, kusur belirlemesi, velayet ve reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı (koca)'nın temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı (kadın)'ın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

Mahkemece, tarafların eşit kusurlu oldukları belirlenerek boşanmalarına karar verilmiş ise de, toplanan delillerden davalı-davacı (koca)'nın eşine sürekli fiziksel şiddet uyguladığı, eşinin ailesini istemediği ve eşinin ailesini arayıp eşini kastederek "gelin alın" dediği; davacı-davalı (kadın)'ın ise, evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirmekten kaçındığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı (koca) ağır kusurludur. Hal böyle iken, mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı-davalı (kadın)'ın maddi ve manevi tazminat (TMK. m. 174/1-2) taleplerinin reddi doğru görülmemiştir.