Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/17414 K.2015/17901

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar ve reddedilen yoksulluk nafakası yönünden; davacı-karşı davalı erkek tarafından ise tazminat talepleri hakkında karar verilmemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına göre davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Bozmadan önce, davacı-karşı davalı erkeğin tanıkları dinlenilmiştir. Bozma ilamımızda, sadece davacı-karşı davalı erkeğin ibraz ettiği flash belleğin çözümü yaptırılıp, delillerin hep birlikte değerlendirilip gerçekleşecek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir. Bozma ilamına mahkemece uyulduktan sonra, davacı-karşı davalı erkek yeniden tanık listesi vermiş, mahkemece bu tanıklar dinlenilmiştir.

Görülmekte olan bir boşanma davasında ikinci tanık listesi verilemez. İkinci tanık listesindeki tanıklar dinlenmiş olsa bile beyanlarına itibar edilemez (HUMK md. 274, HMK md. 240/2). Gerçekleşen bu durum karşısında ikinci tanık listesinde yer alan tanıkların beyanına itibar edilerek hüküm kurulamaz.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-karşı davalı erkeğin sadakatsiz davrandığı, davalı-karşı davacı kadının ise uyuşturucu madde kullandığı ve güven sarsıcı davranışlar içerisine girdiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, evlilik birliğinin sona ermesinde tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir.

Bu husus gözetilmeden, davalı-karşı davacı kadının ağır kusurlu kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak yoksulluk nafakası (TMK.md.175) isteğinin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Davacı karşı davalı erkeğin,19.11.2012 tarihli cevaba cevap dilekçesinde talep ettiği maddi ve manevi tazminat talepleri hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmemesi doğru görülmemiştir.