Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/17614 K.2016/9477

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından birleşen davanın kabulü, kusur belirlemesi, nafaka ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı- karşı davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiştir. Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; davacı- karşı davalı erkeğin davasının Türk Medeni Kanununun 166/1.maddesine dayalı olduğu, mahkemece, kadının eşini tırnakları ile yaraladığı ve fiziksel şiddet uyguladığı gerekçesi ile erkeğin davası kabul edilmiştir. Davacı- karşı davalı erkeğin tanıkları 2014 yılında dinlenmiş, ancak taraflar 2011 yılında fiilen ayrılmışlardır.

Tanıklar erkeğin vücudundaki tırnak izlerini geçen yıl gördüklerini, erkeğin bu izleri eşinin yaptığını söylediğini beyan etmişlerdir. Tarafların fiili ayrılık tarihi ve tanıkların görgüye dayalı bilgilerinin olmadığı gözetildiğinde davalı kadının eşine fiziksel şiddet uyguladığı iddiası kanıtlanamamıştır. Kadının boşanmayı gerektirir başkaca bir kusuru da ispatlanamadığına göre, erkek tarafından açılan boşanma davasının reddi gerekirken, kabulü doğru değildir.

Ancak, davalı- karşı davacı (kadın) tarafından açılan boşanma davasının kabulü ile verilen boşanma hükmü temyizin kapsamı dışında bırakılmak suretiyle usulen kesinleşmiştir. Bu durumda erkeğin boşanma davasındaki boşanma talebinin konusu kalmamıştır.

O halde, bu husus gözetilerek erkeğin boşanma talebi hakkında "konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde hüküm kurmak ve yargılama giderleri ile vekalet ücreti yönünden haklılık durumuna göre karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3- Yukarıda 2. bentte açıklandığı gibi davacı-davalı erkeğin boşanmaya sebep olan olaylarda tam kusurlu olduğunun anlaşılması karşısında, kadın yararına maddi tazminata (TMK m. 174/1) hükmolunmaması bozmayı gerektirmiştir.