Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/18535 K.2016/10831

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar, davalı kadın lehine hükmedilen tedbir nafakasının miktarı ile müşterek çocuk ile arasında düzenlenen kişisel ilişkinin süresi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece davacı erkeğin "ağır kusurlu" olduğu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Oysa yapılan soruşturma ve toplanan delilerden; davalı kadının, falcıya gittiği, falcının söylemleri üzerine eşini sadakatsizlikle suçladığı, eşinin anne ve babasına ağır hakaretler ettiği, eşinin ailesi ile görüşmesini istemediği; davacı erkeğin ise eşinin rızası olmaksızın kendi ailesini sürekli kalmaları amacıyla müşterek haneye getirdiği, ailesiyle tartışan ve evden giden eşinin arkasından eşyalarını gönderdiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre, boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu halde, Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi gereğince, davalı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddi gerekirken, lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.