Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/18817 K.2016/13971

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece davacı-davalı erkeğin "ağır kusurlu" olduğu kabul edilerek tarafların karşılıklı boşanma davalarının kabulü ile boşanmalarına karar verilmiştir. Oysa yapılan yargılama ve toplanan delillerden, tarafların mahkemece de kabul edilen kusur durumlarına göre eşit kusurlu oldukları anlaşılmaktadır. Hal böyle iken davacı-davalının ağır kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddi (TMK m. 174/1-2) gerekirken, lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.

3-Toplanan delillerden davalı-davacı kadının belediyede çalıştığı, sürekli ve düzenli gelirinin bulunduğu, kazancının davacı-davalı erkek ile aynı seviyede olduğu anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 175. maddesi gereğince boşanma yüzünden yoksulluğa düşme koşulları oluşmamıştır. Öyleyse davalı-davacı kadının yoksulluk nafakası talebinin reddi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.