Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/19088 K.2016/11338

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kadın tarafından; yoksulluk nafakası talebinin reddi, yararına hükmolunan tazminatların miktarları yönünden, davalı-davacı tarafından ise, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalının tüm, davalı-davacı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Boşanma sebebiyle manevi tazminata hükmedilebilmesi için tazminat talep eden tarafın kusursuz veya az kusurlu olması yanında, boşanmaya sebep olan olayların kişilik haklarına saldırı niteliğinde de olması gerekir (TMK m. 174/2).

Mahkemece boşanma sebebi olarak kabul edilen olaylar bu nitelikte olmadığı gibi, erkeğin kadına çalışması konusunda baskı yapması dışında mahkemece erkeğe yüklenen diğer kusurlu davranışlar, davacı-davalı kadın tarafından mevcut delil durumuna göre ispatlanamamıştır. Davalı-davacı erkeğin, çalışması konusunda eşine baskı yapması manevi tazminatla sorumlu tutulması için yeterli değildir.

Bunun dışında davalı-davacının, davacı-davalı kadının kişilik haklarına saldırı sayılabilecek başkaca bir kusurlu davranışıda ispatlanamamıştır. Bu durumda, kadının manevi tazminat talebinin reddi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru bulunmamış ve bozmayı gerektirmiştir.