Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/1953 K.2015/16815

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından 05.01.2015 tarihli ek karar ve asıl hüküm yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalıya, gerekçeli karar “... Mah. ... Sk. No: ... İç kapı No:9 .../... adresine tebligat zarfının üzerine mernis adresi olduğu belirtilerek Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre 04.12.2014 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması ve tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır (Tebligat Kanunu md. 10/2). Adres Kayıt Sisteminde adresin bilinen en son adres olarak kabul edilebilmesi ve bu adrese tebligat yapılamamış olması veya bu adresin tebliğe elverişli olmaması gerekir.

Bilinen en son adresin tebliğe elverişli olmadığı anlaşılmadan veya bu adreste tebligat yapılamadığı görülmeden doğrudan mernis adresinde tebligatın yapılması; yapılan tebligatı usulsüz kılar. Bu sebeple davalıya yapılan gerekçeli kararın tebliği usulsüzdür ve 05.01.2015 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Davalının esasa yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.