Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/20317 K.2016/4032

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Harçlar Kanununa göre, konusu belirli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde, hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden (binde 68.31 oranında) nispi karar ve ilam harcı alınır (Harçlar K. I sayılı Tarife A/III-l/a).

Davacının adli yardım talebi kabul edilmiştir. Dava, ziynet eşyası alacağı ve boşanmadan sonra açılan manevi tazminat davasıdır. Mahkemece, davacının boşanmadan sonra açılan manevi tazminata dair talebi kabul edilmiş, ziynet eşyası alacağı talebi ise reddedilmiştir. Mahkemece, sadece maktu peşin harç ve başvurma harcının tamamlattırılmasına karar verilmiştir.

Davacı yararına hükmedilen manevi tazminat 10.000 lira olduğuna göre, bu değer üzerinden binde 68.31 oranında alınması gereken nispi karar ve ilam harcının hesaplanıp, davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, devletin harç kaybına yol açacak şekilde bu yönde hüküm tesis edilmemiş olması doğru bulunmamıştır. Bu yön temyiz edenin sıfatına bakılmaksızın dikkate alınmak zorunda olup, belirtilen husus dikkate alınmaksızın, yazılı şekilde verilen karar doğru bulunmamıştır.