Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/20955 K.2016/14474

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, manevi tazminat talebinin reddi, yoksulluk nafakası ve ziynet alacağı davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece davacı-karşı davalı erkeğin eşinin ailesine hakaret ettiği, kız kardeşinin aile hayatlarına sürekli müdahale ettiği ve erkeğin bu müdahaleyi engelleyemediği, davalı-karşı davacı kadının ise ailesiyle birlikte eşinin ailesine fiziksel şiddet uyguladığı ve hakaret ettiği gerekçeleriyle taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden davalı-karşı davacı kadının eşine fiziksel şiddet uyguladığı, hakaret ettiği, eşinin yüzüne yüzük fırlattığı, soğudum geçinmek istemiyorum dediği, eşinin kardeşine hakaret ettiği ve fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylar karşısında evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebebiyet veren olaylarda davalı-karşı davacı kadının ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Hal böyle iken mahkemece tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü doğru değil ise de; verilen boşanma kararı sonucu itibariyle doğru olduğundan davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi ile, hükmün kusura ilişkin gerekçesinin düzeltilmek suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiştir (HUMK m. 438/son).

2-Yukarıda l. bentte belirtildiği üzere davalı-karşı davacı kadın boşanmaya sebebiyet veren olaylarda ağır kusurludur. Bu husus gözetilmeden erkeğin ağır kusurlu kabulü ve bu yanılgılı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı-karşı davalı erkeğin maddi ve manevi tazminat taleplerinin (TMK m. 174/1-2) reddi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir. 3-Boşanmaya sebep olan olaylarda ağır kusurlu eş lehine yoksulluk nafakasına hükmedilemeyeceğinden ağır kusurlu davalı-karşı davacı kadın yararına yoksulluk nafakasına (TMK m. 175) hükmedilmesi doğru görülmemiştir.