Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/21008 K.2016/14488

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından; kusur belirlemesi, nafakalar, tazminatlar, yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise erkeğin davasının kabulü, tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacı-karşı davalı erkeğin, eşinin kendi yakınlarına mesafeli davrandığı, eve gelen yeğenlerini başın kokuyor, ayağın kokuyor diye dışladığı vakıalarına dayanmadığı, bu vakıaların kadına kusur olarak yüklenemeyeceği, yapılan yargılama ve toplanan delillerden davalı-karşı davacı kadının birlik görevlerini yerine getirmediği mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen diğer vakıalara göre davacı-karşı davalı erkeğin boşanmaya sebep olan olaylarda ağır kusurlu olduğu anlaşılmakla, davacı-karşı davalı erkeğin tüm, davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.