Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/22181 K.2015/20798

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (erkek) tarafından kusur belirlemesi, kadın yararına hükmolunan nafakalar yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve ziynet yönlerinden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bentler dışında kalan temyiz itrazları yersizdir.

2- Dairemizin 2014/18636 esas ve 015/2977 karar sayılı ilâmı ile davacı-davalı erkeğin ağır, davalı-davacı kadının ise az da olsa kusurlu olduğu, buna bağlı olarak davacı-davalının davası yönünden de Türk Medeni Kanunu'nun 166/2. maddesi uyarınca kabulüne karar verilmesi gerektiği yönünden bozulmuş, mahkemece de bozma ilamına uyularak her iki tarafında davasının kabulü ile tarafların boşanmasına karar verilmiştir. Durum böyleyken, mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Bozmaya konu, 2013/212 esas ve 2014/109 sayılı karar da davalı-davacı kadının ziynet eşyasına ilişkin talebi ispatlanmadığından reddine karar verilmiş, hükmün bu bölümü taraflarca temyiz edilmeyerek kesinleşmiştir. Bu durumda, mahkemece ziynet eşyası yönünden yeniden karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.