Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/22333 K.2017/1404

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından; kadının ziynet alacağı davasının kabulü, kendi boşanma davasında ise manevi tazminat miktarı yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise; erkeğin boşanma davasının kabulü, tedbir nafakasının miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle yasal süresi içinde bildirilmeyen tanık ...'ın beyanlarının hükme esas alınamayacağının, mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen tarafların bu kusurlu davranışlarına göre boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davalı-karşı davacı kadının davacı-karşı davalı erkeğe nazaran ağır kusurlu olduğu anlaşılmakla, davalı-karşı davacı kadının tüm, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece davalı-karşı davacı kadının ziynet alacağı davasının ziynetlerin davacı-karşı davalı erkeğe borç olarak verildiği gerekçesiyle kabulüne karar verilmiştir. Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardın her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür (TMK m.6, HMK m.190/1). Davalı-karşı davacı kadın ziynet eşyasının davacı-karşı davalı erkek tarafından iade edilmek üzere alındığını ileri sürmüş, erkek ise kadın tarafından yanında götürüldüğünü savunmuştur. Ziynet eşyası alacağına yönelik olarak dinlenilen tanık beyanları soyut nitelikte olup, kadının iddiasını ispata elverişli başkaca delilde bulunmamaktadır. Olağan olan bu çeşit eşyanın kadının

.../...

üzerinde olmasıdır. Diğer bir ifade ile bunların davacı-karşı davalı erkeğin zilyetliğine terk edilmiş olması olağana ters düşer. O halde toplanan delillerle ispatlanamayan ziynet eşyası alacağının reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.