Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/2296 K.2015/16183

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından, maddi tazminat talebi ile ilgili olarak karar verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verilmesi, manevi tazminatın ve nafakaların miktarı yönünden, davalı erkek tarafından ise, hükmün tümüne yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin tüm, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir,

2-Davacı kadın dava dilekçesinde 30.000 TL. maddi tazminat talebinde bulunmuş, 02.10.2014 tarihli celsede maddi tazminat talebinin ziynet ve eşyalara yönelik olduğunu, Türk Medeni Kanununun 174. maddesine dayanmadığını beyan etmiş, mahkemece kadının maddi tazminat talebi ile ilgili harcı yatıralarak usulüne uygun açılmış dava bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.Dava dilekçesiyle alınan başvurma harcı dilekçedeki bütün bağımsız talepleri kapsar.

Başvurma harcı alınmıştır.

Ancak davacı kadının açıklanan boşanmanın eki olmadığı belirtilen tazminat (ziynet ve eşya alacağı) talebi ayrıca nispi harca tabidir.Bu amaçla davacıya bu talebi ile ilgili nispi peşin harcı yatırması için süre verilmesi (Harçlar Kanunu m.30-32) harç tamamlandığı taktirde bu talepte ilgili işin esasına girilmesi aksi halde Harçlar Kanununun 32. maddesi uyarınca işlem yapılması gerekirken bu konuda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.