Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/23145 K.2017/2364

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, nafaka ve tazminatların reddi yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise, erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, nafakaların miktarları ve tazminatların reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Taraflar 05/12/2016 havale tarihli dilekçeleriyle, her iki hükmün boşanmaya ilişkin bölümüne yönelik temyiz taleplerinden feragat ettiğini bildirdiğinden, tarafların bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalının tüm, davalı-karşı davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

3-Mahkemece her iki tarafın eşit kusurlu olduğu kabul olunarak tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Tüm dosya kapsamı ve toplanan delillerden; davacı-karşı davalı erkeğin zaman zaman eşine hakaret ve küfür ettiği, ailesinin müdahalesine sessiz kaldığı, davalı-karşı davacı kadının ise, birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, davacı-karşı davalı erkeğin ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Öyleyse mahkemece tarafların eşit kusurlu bulunması ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-karşı davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK m.174/1-2) talebinin reddi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.