Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/23709 K.2016/7670

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı, temyiz dilekçesinde temyiz harç ve giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını ileri sürerek adli yardım talebinde bulunmuştur. Davalının temyiz harç ve giderlerini karşılayabilecek ekonomik imkanlara sahip olduğu görülmekle, davalının adli yardım talebinin reddine karar verilerek; davalının temyiz itirazlarına hasren yapılan incelemede;

Eşlerden biri diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz (TMK m. 194/1). Davanın konusu taşınmaz üzerine 24.5.2011 tarihinde aile konutu şerhi konulmuştur. Taraflar arasında evlilik birliğinin hukuken devam ettiği anlaşılmaktadır. Davacı aile konutu şerhinin kaldırılmasını haklı kılan bir delil getirememiştir. Davalı erkeğin 2011 yılında müşterek konutu terketmesi ve bu tarihten sonra tarafların ayrı yaşıyor olması başlı başına aile konutu şerhinin kaldırılmasını gerektirmez. Gerçekleşen bu durum karşısında, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.