Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/24156 K.2017/3441

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından, katılma yoluyla tazminatlar ve iştirak nafakasının miktarı yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise her iki dava ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Hüküm, davalı-davacı erkek tarafından temyiz edilmiş, davacı-davalı kadın da, temyize cevap dilekçesinde hükme ilişkin itirazlarını bildirerek temyiz isteğinde bulunmuştur. Hükmü süresinde temyiz etmemiş olan tarafın, temyize cevap dilekçesindeki temyiz itirazlarının incelenebilmesi, temyiz dilekçesinin tebliğinden itibaren on gün içinde cevap verilmesi halinde mümkündür. Aksi halde, süresinden sonra verilen cevap dilekçesindeki temyiz itirazları dikkate alınamaz.

Davalı-karşı davacı erkeğin temyiz dilekçesi diğer tarafa 16.10.2015 günü tebliğ edilmiş; karşı taraf, hükme ilişkin itirazlarını da ihtiva eden temyize cevap dilekçesini, yasal on günlük süreden sonra 28.10.2015 günü vermiştir. Bu durumda, davacı-karşı davalı kadının katılma yoluyla temyiz talebinin süre aşımı sebebiyle reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davalı-karşı davacı erkeğin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Davacı-davalı kadın, dava dilekçesinde maddi tazminat (TMK m. 174/1) talebinde bulunmamıştır. Kadının dava dilekçesi karşı tarafa 07.02.2013 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı-davacı erkek yasal süre geçtikten sonra 28.02.2013 tarihinde cevap dilekçesi sunmuş, davacı-davalı kadın ilk kez 02.04.2013 tarihli cevaba cevap dilekçesinde maddi tazminat talebinde bulunmuştur.

"İddia ve savunmanın genişletilmesi veya değiştirilmesi" başlıklı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 141. maddesi “(1) Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan bîri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. (2) İddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır." şeklindedir.

.../...

Anılan maddenin gerekçesinde belirtildiği üzere; tarafların karşılıklı dilekçelerini verdikleri aşamada, herhangi bir sınırlamaya bağlı olmadan uyuşmazlığın genel çerçevesi içinde iddia ve savunmalarını değiştirebilecekleri kabul edilmiştir. Şüphesiz bu imkan, sadece yasal sürede verilen cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçesi için söz konusudur, ikişer dilekçeden sonra, hangi ad altında olursa olsun verilecek dilekçeler, sınırlama ve yasak kapsamında kabul edilmelidir.

Ön inceleme aşamasında, ancak karşı tarafın açık muvakfakati (veya ön inceleme duruşmasına taraflardan birisinin mazeretsiz gelmemesi) durumunda iddia veya savunmaların genişletilmesi yahut değiştirilmesi kabul edilmiştir. (YARGITAY Hukuk Genel Kurulu 20/04/2016 tarih, 2014/2-695 esas 2016/522 karar sayılı ilamı) Bu durumda; dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşaması davalı-davacı erkeğin yasal süresinde davaya cevap vermemesi ile son bulmuş olup, davacı-karşı davalı kadının ilk kez 02.04.2013 tarihli dilekçesinde yer alan maddi tazminat talebi talep sonucunun genişletilmesi niteliğindedir. Davacı-karşı davalı kadın, davalı-karşı davacı erkeğin birleşen boşanma davasında da maddi tazminat talebinde bulunmamıştır.

O halde; davacı-karşı davalı kadının dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasında yer almayan maddi tazminat isteği, davalı-karşı davacı erkeğin açık rızası bulunmadığına ve ıslah da söz konusu olmadığına göre artık incelenemez. Davacı-karşı davalının maddi tazminat talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken, isteğin kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.