Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/25093 K.2016/462

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı erkeğin terk hukuki sebebine dayalı boşanma davasında yerel mahkemece verilen ret kararı davacının temyizi üzerine Dairemizin 24.12.2013 tarihli 2013/12846 - 30720 sayılı ilamıyla ” eşini eve almayan ve eşini ortak konutu terk etmeye zorlayan davalı kadının terk eden olduğu ve ihtara rağmen davalı kadının eşini eve almadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda davalının haklı bir sebep olmaksızın davacının ortak konuta dönmesini engellediği sabittir.

Türk Medeni Kanunun 164. maddesi koşulları gerçekleşmiştir. Davanın kabulü gerekirken yazılı şekilde reddi doğru görülmemiştir" gerekçesi ile bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına direnilmiş ve dava reddedilmiştir. Davacı erkeğin temyizi üzerine. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.3.2015 tarih.

2014/2-1474 esas 2015/1105 karar sayılı ilamı ile "mahkemece yeni bir gerekçe eklenmek suretiyle direnme kararı verildiği ve bu kararın gerçek bir direnme kararı olmadığı, yeni bir hüküm niteliğinde olduğu ve temyizen incelenmesi görevinin Özel Daireye ait olduğu" gerekçesi ile dosya Dairemize gönderilmiştir.

Dava terk hukuki sebebine dayalı boşanma davasıdır (TMK m. 164). Türk Medeni Kanunun 164. maddesi gereğince boşanma davası açma hakkı, terk edilen eşe aittir. Diğerini ortak konutu terk etmeye zorlayan veya haklı bir sebep olmaksızın ortak konuta dönmesini engelleyen eş de terk etmiş sayılır. ( TMK m.164/1. fıkra son cümle).Toplanan delillerden davalı kadının eşini eve almadığı ve eşini ortak konutu terk etmeye zorladığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda terk edenin davalı, terk edilenin de davacı olduğunda tereddüt bulunmamaktadır Daha önce taraflar arasında görülen davalı erkek tarafından açılan boşanma davasının reddine kadının açtığı bağımsız tedbir nafakası davasının kabulüne karar verildiği, kararın 14.01.2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Davacı ortak konuta dönmek için 18.05.2012 tarihinde ihtar çekmiş, ihtar 24.05.2012 tarihinde davalıya tebliğ edilmiş, terke dayalı dava ise 22.08.2012 tarihinde açılmıştır. Dinlenen tanık beyanlarından da davacının, eşine terk ihtarının tebliğinden itibaren iki aylık süre içinde 24.07.2012 tarihinde ortak konuta gittiği ancak davalı kadının eşini eve almadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda davalının haklı bir sebep olmaksızın davacının ortak konuta dönmesini engellediği sabittir. Türk Medeni Kanunun 164. maddesi koşulları gerçekleşmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, hatalı gerekçeli ile reddi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.