KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2015/25619 E., 2016/2240 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Şubat 2016
- Mahkemesi
- Aile Mahkemesi
- Dava türü
- Boşanma
Karar Metni
312 kelime·2 dk okuma
Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; düzeltilerek onanmasına dair Dairemizin 15.10.2015 gün ve 19121-18435 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.
1-Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme istekleri yersizdir.
2-Boşanma davasının kabulü sebebiyle ilk hükümde davacı yararına vekalet ücreti taktir ve tayin edilmiş, hükmün bu bölümde bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiştir. İlk hüküm, davacı kadın yararına hükmedilen maddi tazminatın miktarı yönünden bozulmuştur. Bozma maddi tazminatın miktarına münhasırdır. Boşanmaya bağlı tazminat taleplerinin kabulü halinde davalı vekalet ücretiyle sorumlu tutulamaz.
Bu husus nazara alınmadan, bozmadan sonra davacı lehine yeniden vekalet ücreti taktiri doğru görülmemiştir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün vekalet ücretiyle ilgili bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK m. 438/7).
Bu sebeple, davalının karar düzeltme isteğinin kısmen kabulüne-kısmen reddine, Dairemizin 15.10.2015 tarih 2015/19121 esas 2015/18435 karar sayılı onama ilamının vekalet ücretine yönelik bölümünün kaldırılmasına, hükmün vekalet ücreti yönünden düzeltilerek onanmasına, davalının diğer karar düzeltme taleplerinin ise usul ve yasaya uygun olmaması nedeniyle reddine karar verilmesi gerekmiştir.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2015/25619, K. 2016/2240, 10 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama