Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/2789 K.2015/11946

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından tazminatlar ve nafakaların miktarı, reddedilen yoksulluk nafakası ve vekalet ücreti yönünden; davalı-davacı (erkek) tarafından ise her iki boşanma davası; fer'ileri ve altın alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı erkeğin ziynet alacağına ilişkin temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kadının ziynet alacağına ilişkin faiz isteği olmadığı halde, hüküm altına alınan ziynet alacağına dava tarihinden faize karar verilmesi doğru değildir (HMK.md.26).

3-Davalı-davacı erkek 26.12.2011 tarihinde açmış olduğu boşanma davasından 4.5.2012 tarihinde feragat etmiştir.

Bu tarihe kadar davacı-davalı kadından kaynaklanan kusurlar affedilmiş yada en azından hoşgörüyle karşılanmış olsada, davacı-davalı kadının 18.06.2012 tarihinde eşine birden fazla hakaret içeren mesaj çektiği , bu mesajlar nedeniyle açılan ceza davasında hakaret karşılıklı olduğu için ceza tayin edilmediği, yine suç tarihi 4.9.2012 olan yaralama suçundan mahkum olduğu, hakaret fiilinden ise şikayetten vazgeçildiği için ceza davasının düştüğü, ayrıca her iki tarafın 13.05.2012 tarihinde birbirlerini yaralamaktan sulh ceza mahkemesinin 12.09.2012 gün ve 2012/53 - 1047 sayılı kararıyla mahkum oldukları anlaşılmaktadır.

O halde davalı-davacı erkeğin boşanma davasının da kabulü gerekirken yazılı gerekçeyle reddi doğru bulunmamıştır.