Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/3421 K.2015/3505

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı tarafından, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kadın eşin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, davacı-davalı kadın eşin "başka bir erkekle ilişkisi olduğu" gerekçesiyle tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı- davacı erkek eşin, eşinin başka bir erkekle telefonla görüşmesini ilk defa 30.08.2004 tarihinde duyduğu ve telefon kayıtlarını çıkardığı, bu tarihten sonra evlilik birliğinin devam ettiği.

Şubat 2006 tarihinde birlikte Fethiye'ye taşındıkları; daha sonra davacı-davalı kadın eşin 07.08.2006 tarihinde müşterek evi terkettiği;davalı-davacı erkek eşin, 27.06.2008 tarihinde açtığı boşanma davasından 13.10.2008 tarihinde feragat ettiği, dolayısıyla davalı-davacı erkek eşin, kadının bu tarihe kadar olan davranışlarını affettiği, en azından hoşgörü ile karşılamış sayılması gerektiği anlaşılmaktadır.

Affedilen veya hoşgörü ile karşılanan olaylar nedeniyle boşanma kararı verilemez. Feragat nedeniyle reddedilen boşanma davasının açıldığı tarihten sonra, dava tarihine kadar geçen süre içinde kadın eşten kaynaklanan ve boşanmayı gerektiren bir olayın varlığı da ispat edilememiştir. Bu itibarla, davalı-davacı erkek eşin boşanma davasının reddi gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.