Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/363 K.2015/1726

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen yetkisizliğe dair olan hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: Boşanma veya ayrılık davaları, eşlerden birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabileceği gibi, davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesinde de açılabilir (TMK. m. 168). Bu yerlerden birini tercih, davayı açana aittir.

Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir (TMK. m. 19/1). Yerleşim yeri adreslerinin tutulmasında kişilerin adres beyan formundaki yazılı beyanları esas alınır. Bildirim şahsen yapılır. Adres beyan formundaki bildirimler aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir (5490 s. NHK m. 50, Adres Kayıt Sistemi Yönetmeliği m. 13/1). Buna göre aile kütüklerinde yer alan "yerleşim yeri adresiyle" ilgili bilgi, yerleşim yerine karine teşkil eder.

Bu karine az önce değinilen yasal düzenlemeye göre aksi kanıtlanabilen bir karine niteliğindedir. Dava, 12.03.2013 tarihinde açılmıştır. Dosyaya alınan nüfus kaydından, davacının davadan önce yerleşim yerinin ... olduğuna ilişkin nüfus müdürlüğüne yazılı bildirimde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeriyle ilgili bu bilginin aksi davalı tarafından ispatlanamadığına göre, az önce açıklanan karine uyarınca davacının yerleşim yerinin ... olduğu kabul edilmelidir. Davacı, kendi yerleşim yerinde davayı açmıştır. O halde, ... yer itibariyle yetkilidir. Yetki itirazının reddi ile işin esasının incelenmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile yetkisizlik kararı verilmesi doğru bulunmamıştır.