Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/3822 K.2015/18398

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı ... tarafından kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası miktarı ve reddedilen tazminat istekleri yönünden; davacı erkek tarafından ise (katılma yoluyla) kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası ile kendisinin reddedilen tazminat istekleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı erkeğin tüm,

davalı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, tarafların eşit derecede kusurlu oldukları kabul edilerek boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı kadının eşine hakaret ettiği ve kendisinde bulunan eşinin vekaletini kullanarak eşine ait taşınmazları devretmek suretiyle eşinin güvenini sarstığı; davacı erkeğin ise eşine sürekli fiziksel şiddet uyguladığı, hakaret ettiği, başkasıyla birlikte olduğunu ima ederek iftirada bulunduğu ve kovduğu anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda davacı erkeğin, davalı kadına göre daha ziyade kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Durum böyleyken, tarafların eşit kusurlu oldukları yönündeki kusur belirlemesi ve bu hatalı kusur belirlemesi sonucu davalı kadının maddi(TMK md. 174/1) ve manevi (TMK. md. 174/2) tazminat isteklerinin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.