Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/4360 K.2015/18346

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen maddi tazminat ve kendisinin reddedilen manevi tazminat talebi yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise, erkeğin kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, manevi tazminat talebinin reddi, vekalet ücreti ve yargılama gideri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin tüm temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-karşı davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a-Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden bcklenmeyccek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden, taraflarla birlikte oturan davacı-karşı davalının annesinin, davalı-karşı davacı kadından evin anahtarlarını aldığı, kadının annesine "sizin kızınızın namusunu biz kurtardık" dediği, davacı-karşı davalı erkeğin de annesinin davranışlarına kayıtsız kaldığı, gece geç vakitte iş çıkışı eşini karşılamadığı, eşine " bu saatten sonra bu iş olmaz " dediği; davalı-karşı davacı kadının ise boşanmayı gerektirir kusurunun kanıtlanmadığı anlaşılmaktadır.

O halde, davacı-karşı davalı erkeğin boşanma davasının reddi gerekirken, yetersiz gerekçe ile kabulüne karar verilmesi yanlış olmuştur.

b-Mahkemece davacı-karşı davalı kocaya kusur olarak yüklenen davranışlar, davalı-karşı davacı kadının kişilik haklarına saldırı niteliğindedir. O halde, mahkemce tarafların sosyal ve ekenomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK.md.4, TBK md. 50,51,52,78) dikkate alınarak, davalı-karşı davacı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata (TMK.md.174/2) hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, bozmayı gerektinmiştir.