Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/4367 K.2015/18352

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece; davalı kadın ağır kusurlu bulunarak boşanmaya karar verilmiş ise de, yapılan yargılama ve toplanan delillerden; tarafların uzun süredir ayrı odalarda kaldıkları ve karı-koca hayatlarının olmadığı, davalı kadının eşinin hastalığı ile ilgilenmemesine karşılık; davacı erkeğin de eşinin üzerine yürüdüğü, hakaret ettiği, harçlık vermeyerek ekonomik şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre; boşanmaya neden olan olaylarda davacı erkeğin ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Hal böyleyken davalı kadının ağır kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleştiğinden, boşanma kararı sonucu bakımından doğru olduğundan, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onanmasına karar vermek gerekmiş (HUMK.md.438/son) ve aşağdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-- Mahkemece, davalı kadının 31.10.2013 havale tarihli cevap dilekçesindeki 150.000 TL tazminat talebinin niteliği açıklattırılarak, bu hususta olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmaması doğru görülmemiştir.

3-Davalı kadının 31.10.2013 havale tarihli cevap dilekçesindeki 1500 TL nafaka talebi Türk Medeni Kanununun 175. maddesinde yer alan yoksulluk nafakasını da kapsamaktadır. Mahkemece, davalının yoksulluk nafakası talebi ile ilgili olumlu ya da olumsuz hüküm kurulmaması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.